Σάββατο, 3 Μαΐου 2014

Εξάσκηση στους τρόπους (μεθόδους) ανάπτυξης παραγράφου





Στις παρακάτω παραγράφους να βρείτε τον τρόπο ή τους τρόπους ανάπτυξής τους


Όταν ο άνθρωπος ενεργεί υπεύθυνα, ωφελείται ο ίδιος, γιατί εκτελεί τα καθήκοντα του σωστά και το κοινωνικό σύνολο τον ανταμείβει ανάλογα, ωφελείται και η κοινωνία, γιατί απ' την υπεύθυνη εκπλήρωση των ανθρώπι­νων υποχρεώσεων εξαρτάται η εύρυθμη λειτουργία της. Όταν όμως λείπει η συναίσθηση της ευθύνης από την ατομική πράξη, τότε ο άνθρωπος στρέ­φεται, εναντίον του συνόλου, υποτάσσει το κοινό καλό στο ατομικό, αρνεί­ται να εκτελέσει τα καθήκοντα του και στην περίπτωση που τα εκπληρώνει, προσφέρει κακές υπηρεσίες στους άλλους.



Για την ευόδωση αυτού του στόχου πιστεύω πως είναι καθοριστική η συνει­σφορά των ανθρώπων της επιστήμης και των γραμμάτων, της πνευματικής ηγε­σίας του τόπου. Οι άνθρωποι του πνεύματος μιλούν την ίδια γλώσσα, δεν υπο­λογίζουν το πολιτικό κόστος και γι' αυτό μπορούν περισσότερο από οποιονδή­ποτε άλλο να ασκήσουν επιρροή στους πολιτικούς ηγέτες και να εργαστούν από κοινού για το ευρωπαϊκό όραμα.



Η ηλεκτρονική τεχνολογία βρίσκει εφαρμογή και σε πλείστους άλλους τομείς της αν­θρώπινης ζωής. Στην ιατρική επιστήμη οι υπολογιστές χρησιμοποιούνται, για να διε­ξαχθούν σεμινάρια και να γίνουν γνωματεύσεις εξ αποστάσεως. Στην τέχνη τα ηλε­κτρονικά μέσα χρησιμοποιούνται ευρέως από ζωγράφους και μουσικούς. Στο σχο­λείο ο παραδοσιακός τρόπος διδασκαλίας δίνει τη θέση του σε πιο σύγχρονες μεθό­δους, που με τη χρήση ηλεκτρονικών προγραμμάτων εγγυώνται καλύτερα αποτελέ­σματα για τη μόρφωση των παιδιών. Στην εργασία με την αυτοματοποίηση παράγε­ται περισσότερο και καλύτερο έργο, που απαλλάσσει τον άνθρωπο απ' το σωματικό μόχθο.



Λέγεται πως ο επιστήμονας ευθύνεται μόνο γι' αυτό που κάνει και όχι για τον τρόπο με τον οποίο κάποιοι το χρησιμοποιούν. Όπως, δηλαδή, ο κατασκευαστής μαχαιριών είναι υπεύθυνος μόνο για την ποιότητα του προϊόντος του και όχι για την ενδεχόμε­νη φονική χρήση του, έτσι και ο επιστήμονας είναι υπόλογος μόνο για την ορθότητα των ανακαλύψεων του και όχι για τη βλαβερή αξιοποίηση τους. Και όπως δεν μπορεί να κατηγορείται ο πρώτος στην περίπτωση ενός φόνου, έτσι δεν μπορεί να κατηγο­ρείται και ο δεύτερος στην περίπτωση, για παράδειγμα, ενός πολέμου.



Η εξειδίκευση εγκλωβίζει τον εργαζόμενο σε μια μορφή πολύ συγκεκριμένης και ειδι­κής εργασιακής δραστηριότητας. Στο πλαίσιο της η καθημερινή επαφή μ' ένα απόλυ­τα περιορισμένο αντικείμενο εργασίας γεννάει συμπτώματα πλήξης και ανίας, υφαί­νει στην ψυχή του εργαζομένου αισθήματα ασφυξίας. Από την εξειδικευμένη εργασία λείπουν η πρωτοτυπία, η γνήσια δημιουργικότητα, η ελεύθερη βούληση και δράση-αντικαθίστανται από την τυποποίηση, την επανάληψη και τον αυστηρό προγραμμα­τισμό, που νεκρώνουν το πνεύμα και αποστραγγίζουν την ψυχή.



Μίλια πάνω από τα κεφάλια σας, κατασκοπευτικές κάμερες σε τροχιά μπορούν να διακρίνουν αν το γκαζόν σας θέλει κούρεμα κι ο σκύλος σας πλύσιμο. Κι αυτό δεν εί­ναι τίποτα μπροστά στην εξέλιξη που θα έχουν όλα τα συστήματα παρακολούθησης μέχρι το 2025. Ακόμα δεν έχουμε γνωρίσει τη μεγαλύτερη απειλή για την ιδιωτική μας ζωή. Σήμερα μας τυλίγουν τα κύματα των τηλεοπτικών εκπομπών. Το 2025 θα μας έχει καταπιεί μια «κυβερνοσφαίρα» στην οποία θα αιωρούνται δισεκατομμύρια «πληροφο­ριακών δομών» (αόρατων αλλά υπαρκτών, σαν τα ραδιοκύματα). Τότε δεν θα υπάρ­χουν παράλληλα δίκτυα για τα τηλέφωνα, την τηλεόραση, τα κομπιούτερ αλλά ένα δίκτυο για όλα.



Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Ένωση, η τηλεργασία μπορεί να οριστεί ως μορφή εργασίας που εκτελείται από ένα άτομο κυρίως ή σε ένα σημαντικό μέρος της, σε τοποθεσίες εκτός του παραδοσιακού εργασιακού χώρου, για έναν εργοδότη ή πελάτη, και η οποία περιλαμβάνει τη χρήση των τηλεπικοι­νωνιών και προηγμένων τεχνολογιών πληροφόρησης ως ένα ουσιαστικό και κεντρικό χαρακτηριστικό της εργασίας. Οι δυο βασικοί τρόποι τηλεργασίας είναι είτε κάποιος να είναι υπάλληλος σ' έναν εργοδότη είτε ελεύθερος επαγγελματίας. Στην πρώτη περίπτωση, ο εργαζόμενος είναι μόνιμα συνδε­δεμένος με το δίκτυο των εργοδοτών, η εργασιακή του ζωή είναι πολύ περισ­σότερο ελεγχόμενη μέσω της τεχνολογίας και έχει πολύ λιγότερη ευελιξία ως προς τον τρόπο που θα οργανώσει τον εργάσιμο χρόνο του. Στη δεύτερη πε­ρίπτωση, ο εργαζόμενος είναι πολύ περισσότερο ελεύθερος να καθορίσει το ρυθμό εργασίας του εκτελώντας την εργασία του στον προσωπικό του υπολο­γιστή και συνδεόμενος μόνο, όταν είναι απαραίτητο, με το δίκτυο της επιχεί­ρησης, το οποίο μπορεί να εφαρμοστεί σε πολλά επαγγέλματα.



Ο πολιτισμός ως είδος προς εξαγωγή εστιάζεται στο τι έχει να προ­σφέρει μια χώρα στον παγκόσμιο χάρτη των πολιτισμικών αξιών. Νομί­ζω ότι η Ελλάδα στον 20ό αιώνα έχει ήδη προσφέρει πολλά, ίσως πε­ρισσότερα από όσα της αναλογούν. Στο παγκόσμιο ποιητικό στερέωμα η Ελλάδα πρόσφερε το Γιώργο Σεφέρη και τον Οδυσσέα Ελύτη, δύο βραβευμένους με το Νόμπελ Λογοτεχνίας ποιητές, και έναν εξίσου σπουδαίο ποιητή, το Γιάννη Ρίτσο. Πριν από τους τρεις αυτούς ποιητές, ένας άλλος, ασφαλώς ένας από τους σημαντικότερους ποιητές του 20ού αιώνα, ο Κ. Π. Καβάφης, είχε δώσει το στίγμα μιας ελληνικής ποίησης με οικουμενικότητα. Ακολούθησε ο Νίκος Καζαντζάκης, του οποίου το έργο διαπνέεται από μια ελληνικότητα, ένα ελληνικό πνεύμα, που τείνει να εξαφανιστεί. Στον κόσμο της πολιτικής φιλοσοφίας η Ελλάδα έχει προσφέρει τον Κορνήλιο Καστοριάδη, έναν Έλληνα φιλόσοφο που έζη­σε στη Γαλλία, περνώντας όμως τα καλοκαίρια του στο χωριό Τριπόταμος της Τήνου. Αυτοί οι έξι δεν είναι πια ανάμεσα μας, αλλά τα βιβλία τους εξακολουθούν να εμπεριέχουν ελληνικό φως και να φωτίζουν πολ­λούς ανά τον κόσμο.



Στην έκθεση της Διεθνούς Επιτροπής της UNESCO για την εκπαίδευση στον 21ο αιώνα, τονίζεται ότι η δια βίου εκπαίδευση πρέπει να στηρίζε­ται στους παρακάτω τέσσερις πυλώνες, που αποτελούν διαφορετικά εί­δη μάθησης: Μαθαίνω πώς να αποκτώ τη γνώση, συνδυάζοντας ικανο­ποιητικά μια ευρύτατη γενική παιδεία με τη δυνατότητα εμβάθυνσης σε ορισμένα θέματα. Μαθαίνω να ενεργώ με τέτοιον τρόπο, ώστε να απο­κτώ όχι μόνο επαγγελματική κατάρτιση αλλά και, γενικότερα, τη δυνατό­τητα να αντιμετωπίζω διάφορες καταστάσεις και να εργάζομαι αρμονικά σε ομάδες. Μαθαίνω να συμβιώνω, κατανοώντας τους άλλους και έχοντας επίγνωση των κοινωνικών αλληλεξαρτήσεων - συμβάλλοντας στην πραγ­ματοποίηση κοινών δράσεων και στη διευθέτηση των συγκρούσεων -, με σεβασμό στις αξίες του πλουραλισμού, της αμοιβαίας κατανόησης και της ειρήνης. Μαθαίνω να ζω με τέτοιον τρόπο, ώστε να αναπτύσσω την προσωπικότητα μου και να μπορώ να ενεργώ με μεγαλύτερη αυτονομία και περισσότερη κρίση και προσωπική υπευθυνότητα. Για το λόγο αυτό η εκπαίδευση δεν πρέπει να παραμελεί την ανάπτυξη των ατομικών δυ­νατοτήτων, τη μνήμη, τη λογική κρίση, την αίσθηση του ατόμου και τη δε­ξιότητα της επικοινωνίας, με παράλληλη ευαισθησία στη χρήση της μη­τρικής γλώσσας.



Αξιοπρόσεχτη η παρατήρηση. Δεν αληθεύει όμως στη δική μας εποχή. Για­τί σήμερα και τα παιδιά είναι πολύ διαφορετικά από άλλοτε, και ο αέρας, το «κλίμα» του σχολείου έχει αλλάξει. Παλαιότερα ο μαθητής περίμενε να φω­τιστεί αποκλειστικά και μόνο από τον Δάσκαλο του. Σήμερα οι πηγές των πληροφοριών έχουν πολλαπλασιαστεί σε βαθμό εκπληκτικό και οι κρουνοί τους (η εφημερίδα, το περιοδικό, το ραδιόφωνο, η τηλεόραση) ρέουν μέσα στο σπίτι. Μπορεί λοιπόν ο μαθητής, ανάλογα με τη δύναμη και την όρεξη του, να προμηθεύεται ελεύθερα και απεριόριστα «ειδήσεις» από όλες τις πε­ριοχές της ανθρώπινης περιέργειας: ιστορικές, γεωγραφικές, βιολογικές, ανθρωπολογικές, φυσικής, χημείας, κοσμογραφίας, ηλεκτρολογίας, κάθε λογής «τεχνικής».



Ο σύγχρονος τουρισμός απαιτεί σημαντικές ποσότητες νερού (για ντους, συ­ντήρηση κήπων, πισίνες κτλ.), ηλεκτρικής ενέργειας (για ηλεκτρισμό και άλλες χρήσεις), γης (για ξενοδοχειακές μονάδες, παραθερισμό και άλλα καταλύματα, τε­χνική υποδομή, ειδικές εξυπηρετήσεις όπως μαρίνες, γκολφ κτλ.), που επιβαρύ­νουν τους περιορισμένους πόρους στο νησί. Η υπερεκμετάλλευση των τοπικών πό­ρων συχνά οδηγεί σε συγκρούσεις για τη χρήση τους και ακόμη και αν ξεπεραστούν προσωρινά με μεταφορά π.χ. νερού από την ηπειρωτική χώρα, οδηγούν το σύστη­μα συνολικά σε μια αυξανόμενη εξάρτηση και επιβάλλουν συστηματική προσπάθεια για τη διαχείριση των αυξανόμενων προβλημάτων, ξεπερνώντας τις δυνατότητες των τοπικών κοινωνιών.


Όσα είναι τα ανθρώπινα προβλήματα, τόσες είναι και οι ελευθερίες. Ας τις κατατάξουμε σε γενικές κατηγορίες: ελευθερία από το φυσικό περιβάλλον, από το χρόνο και το χώρο, ελευθερία από το κοινωνικό περιβάλλον, από την πολιτεία και την Εκκλησία και τους νόμους των, καθώς και από την κοινωνία και τους εθιμοτυπικούς τις κανόνες• ελευθερία από το σώμα μας, τις αρρώστιες και τις σωματικές αδυναμίες της ύλης, με την οποία είμαστε πλασμένοι τέλος ελευθερία από τον ίδιο τον εαυτό μας, από τις επιθυμίες και τις απωθήσεις, από το φόβο της ζωής και από το φόβο του θανάτου∙  ελευθερία από όλα τα κίνητρα της ζωής, εκτός από το Λόγο.


Κατά τον κλασικό ορισμό του, ελεύθερος είναι ο άνθρωπος (ο σύζυγος, ο επαγγελματίας, ο πολίτης) «ο έχων ιδίαν βούλησιν». Αυτός που διαθέτει τον εαυτό του, ρυθμίζει τη ζωή του, παίρνει και εκτελεί τις αποφάσεις του κατά τη δική του κρίση, σύμφωνα με τις επιθυμίες, τις επιδιώξεις, τα συμφέροντά του. Ο «δούλος» (όπως είχαν το θεσμό στην αρχαιότητα, τον έχουν και σήμερα μερικοί καθυστερημένοι λαοί) δεν έχει αυτό το προνόμιο• βούληση του είναι η βούληση του κυρίου ή των κυρίων του. Δεν τον ρωτάει κανείς αν θέλει αυτό που προστάζεται να κάνει εξαναγκάζεται να πράξει, γιατί τούτο επιθυμεί, επιδιώκει και περιμένει ο κύριος του. Είναι λοιπόν ένα ον εξαρτημένο, όχι αυτοκαθοριζόμενο, όπως ο ελεύθερος άνθρωπος.


Μια νέα τεχνολογία έχει αρχίσει να ταράζει τα νερά στο Διαδίκτυο. Μέχρι τώρα το Ίντερνετ αφορούσε χρήστες που αναζητούσαν και ανέσυραν πληροφορίες. Τώρα, όμως, έρχεται ένα νέο πρωτόκολλο, γνωστό ως XML, που οργανώνει τα δεδομένα με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές να επικοινωνούν μεταξύ τους χωρίς απευθείας ανθρώπινη παρέμβαση. Μέσα στα επόμενα τρία χρόνια το XML προβλέπεται να είναι η καρδιά του επόμενης γενιάς Ίντερνετ. Μια πιθανότητα είναι η δημιουργία αυτόματων παγκόσμιων αγορών στις οποίες προμηθευτές και κατασκευαστές θα αφήνουν τους ηλεκτρονικούς τους υπολογιστές να εντοπίζουν, να αγοράζουν και να πωλούν προϊόντα και υπηρεσίες ρομποτικά.


Καθώς ένας οργανισμός αρχίζει να φθίνει στο σύνολο του, όταν τα κύτταρά του ένα ένα αρχίζουν να φθείρονται, έτσι κι η κοινωνία γνωρίζει εποχές παρακμής ή κρίσης, όταν οι νοσογόνοι ιοί έχουν αρχίσει τη διάβρωση στους μικρότερους οργανισμούς της. Καμιά φορά η τοπική αρρώστια αργεί να βγει στην επιφάνεια. Ένα σκουλήκι τρώει βαθιά το ροδάκινο, όμως εκείνο εξακολουθεί να φαίνεται γερό και ακμαίο, και σαν ανύποπτο για το τι γίνεται μέσα του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου