Πέμπτη, 1 Μαΐου 2014

Επαναληπτικό Φυλλάδιο στα Νέα Ελληνικά Γ΄ Λυκείου





Το φυλλάδιο συμπεριλαμβάνει:

Α.  Παραγράφους για εξάσκηση στους τρόπους ανάπτυξης.

Β. Παραγράφους για εξάσκηση στους τρόπους πειθούς.

Γ. Παραγράφους για εξάσκηση στις συλλογιστικές πορείες.

Δ. Προτάσεις για μετατροπή ενεργητικής - παθητικής σύνταξης


Να βρείτε τον τρόπο ή τους τρόπους ανάπτυξης των παραγράφων

Ο όρος «υπευθυνότητα» δηλώνει τη συνείδηση του χρέους που χαρακτηρίζει έναν άνθρωπο σε κάθε δραστηριότητα του και τον αναγκάζει να την υλοποιεί με τον ορ­θότερο και καλύτερο δυνατό τρόπο για τον ίδιο, τους άλλους και γενικότερα την κοι­νωνία. Αν λοιπόν ο άνθρωπος, ως έλλογο ον, έχει ευθύνη για τις πράξεις του, η υπευθυνότητα δηλώνει την επίγνωση αυτής της ευθύνης, τη συνειδητή δηλαδή επιλογή του να αποφεύγει εκείνες τις πράξεις που βλάπτουν το σύνολο και να ασκεί μόνο όσες το ωφελούν.


Απ' την απώλεια της ατομικότητας και την έλλειψη αυτοβουλίας, που χαρακτηρίζουν τον αλλοτριωμένο άνθρωπο, εκπορεύονται πλείστες άλλες μορφές αλλοτρίωσης. Έτσι γίνεται λόγος για την επικοινωνιακή αλλοτρίωση, που έχει το νόημα της αποξένωσης των ανθρώπων, για την πολιτική αλλοτρίωση, που εκδηλώνεται με το φαινόμενο της κοινωνικής παθητικότητας και της πολιτικής αδιαφορίας, για την πολιτισμική αλλο­τρίωση, που εκφράζεται με τη βίαιη αποκοπή από τις παραδόσεις και την υιοθέτηση ξένων πολιτισμικών στοιχείων, και, τέλος, για την παραγωγική αλλοτρίωση, που ανaφέρεται στις σύγχρονες ψυχοφθόρες συνθήκες εργασίας.


Οι εξελίξεις που συντελούνται στο χώρο της πληροφόρησης συνθέτουν μια καθορι­στική κοινωνική αλλαγή που επηρεάζει βαθιά το άτομο, την κοινωνία και το σχολείο. Το άτομο, γιατί οι γνώσεις και οι αξίες του, η σκέψη και η συμπεριφορά του, η πολιτι­κή του συνείδηση και η κοινωνική του στάση προσδιορίζονται στο εξής και από την πληροφόρηση που δέχεται. Την κοινωνία, γιατί η διεκδίκηση και η άσκηση της εξου­σίας, η ανάπτυξη των κοινωνικών κινημάτων, η επιβολή των ανώτερων τάξεων στις κατώτερες συντελούνται πλέον και με όρους πληροφόρησης. Το σχολείο, γιατί η ενημέρωση διανοίγει νέες δυνατότητες στην εκπαιδευτική πράξη, την περιβάλλει με νέους κίνδυνους και θέτει στο έργο της νέες προσδοκίες.


Με την ουσιαστική ενίσχυση των διαπροσωπικών σχέσεων, που είναι αποτέλεσμα της αξιο­ποίησης του ελεύθερου χρόνου του ατόμου, αναπτύσσονται η συνεργασία και η αλληλεγγύη ανάμεσα στους πολίτες, αρετές απαραίτητες για την αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημά­των και οι οποίες ενδιαφέρουν άμεσα την πολιτεία, προκειμένου να διασφαλιστεί η κοινωνική- ευρυθμία και συνοχή. Τα άτομα είναι σε θέση στον ελεύθερο χρόνο τους ν' ασχοληθούν με τα κοινά, ν' αγωνιστούν για τη διεκδίκηση μεγαλύτερων κοινωνικών ελευθεριών όπως η δικαιοσύνη, η αξιοκρατία- και, το κυριότερο, όταν η ζωτικότητα και η ενεργητικότητά τους διοχετεύεται σε ουσιαστικές ενασχολήσεις στον ελεύθερο χρόνο, αποφεύγονται φαινόμενα στείρας εκτόνωσης, βίας, ναρκωτικών, περιθωριοποίησης, οπότε προστατεύεται σε μεγαλύ­τερο βαθμό η κοινωνική γαλήνη, αγαθό που επιδιώκει κάθε υγιής κοινωνία και οργανωμένη  πολιτεία. Επίσης, το δημιουργικό ενδιαφέρον για την πολιτική ζωή στον ελεύθερο χρόνο συμβάλλει στην προώθηση του διαλόγου, στην ουσιαστική «υπευθυνοποίηση» του πολίτη, ο οποίος, μέσα από τη δραστηριότητα του, ελέγχει την εξουσία, διεκδικεί δικαιώματα, είναι συνεπής ως προς τις υποχρεώσεις του και, γενικά, στηρίζει το δημοκρατικό πολίτευμα.


Ο καλλιτέχνης πλάθεται μέσα στο κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο ζει και δημιουργεί, ζυμώνεται με τα φλέγοντα προβλήματα του. Καλλιτέχνης και εποχή δένονται στενά σε μια σχέση αλληλεπίδρασης και αλληλεξάρτησης, γιατί και αυτό οριοθετεί την εποχή του. Επηρεάζεται και ταυτόχρονα επηρεάζει την εποχή του και τον κόσμο του, καθώς και τις κοινωνικοοικονομικές και πολιτιστικές αναδιπλώσεις του καιρού του. Με το έργο του επισημαίνει τις αθλιότητες, προαναγγέλει τις κοινωνικές αναταρά­ξεις. Αποκαλύπτει τους νόμους της παγκόσμιας αρμονίας και της απόλυτης ωραιότητας. Άρα ο καλλιτέχνης με την τέχνη του εκφράζει τους προβληματισμούς της εποχής του.


Κάθε εποχή έχει τη χαρακτηριστική ψυχοπαθολογία της. Στις αρχές του 20ου αιώνα, η ιδεαναγκαστική νεύρωση και η υστερία ήταν οι ψυχασθένειες του συρμού. Η ιδεαναγκαστική νεύρωση ως συνέπεια μιας κουλτούρας που έδινε έμφαση στην αξία της εργασίας και η υστερία ως αποτέλεσμα μιας κοινωνικής ηθικής που καταπίεζε βάναυσα τη σεξουαλικότητα. Πριν από 40 χρόνια, όταν άρχιζε να οξύνεται ο υηερατομικισμός, η κυρίαρχη ψυχοπαθο­λογία εστιαζόταν γύρω από τον ναρκισσισμό, και με τον καιρό εξελίχθηκε στη νευρωτική λατρεία του σώματος, την τάση για επιτυχία πόση θυσία και την απόκτηση όσο το δυνατόν περισσότερων αγαθών. Σήμερα, πλέον, μέσα στο ευρύ πεδίο της κατάθλιψης, το άγχος είναι η ασθένεια που θριαμβεύει.


Τα ομαδικά παιχνίδια υπηρετούν μεγάλο ηθικό σκοπό: σε συνηθίζουν να υποτάξεις την ατομικότητά σου σε μια γενική ενέργεια. Να μη νιώθης πως είσαι άτομο  ανεξάρτητο, παρά μέλος μιας ομάδας. Να υπερασπίζεσαι όχι μονάχα την ατομική σου τιμή παρά ολόκληρη την τιμή της ομάδας όπου ανήκεις: σχολή, Πανεπιστήμιο, πόλη, έθνος. Έτσι, από σκαλοπάτι σε σκαλοπάτι, το παιχνίδι μπορεί να σε ανεβάσει στις πιο αψηλές κι αφιλόκερδες κορυφές της ενέργειας.



Το ψέμα πηγάζει από την ιδιοτέλεια. Είναι λόγος αναληθής, που εσκεμμένα παραποιεί την πραγματικότητα και παραπλανά τους άλλους. Στο χώρο της ηθικής θεωρείται απα­ξία, ενέργεια εξαπάτησης και πράξη υπαγωγής του καλού στο συμφέρον και της αλήθειας στη σκοπιμότητα. Αντίθετα, η ειλικρίνεια πηγάζει από την ηθική συνείδηση. Είναι λόγος όχι κατ' ανάγκη συμβατός με την αντικειμενική πραγματικότητα αλλά στενά συνυφασμένος με την υποκειμενική. Ο ειλικρινής άνθρωπος μπορεί να σφάλ­λει και να βρίσκεται σε απόσταση από ό,τι είναι ορθό, πάντα όμως λέει ό,τι για τον ίδιο είναι αληθινό.





Να βρείτε τους τρόπους πειθούς που αξιοποιούνται στις παρακάτω παραγράφους

Ο θόρυβος θεωρείται ένας ακόμα βλαπτικός παράγοντας υγείας τον σύγχρονου αν­θρώπου. Ιδιαίτερα σε πυκνοκατοικημένες περιοχές προκαλεί αποδεδειγμένα δια­ταραχή της ψυχικής υγείας και έχει συνδεθεί με παθήσεις στο ακουστικό σύστη­μα. Κυρίως επιδρά στην ομαλή ψυχική και πνευματική ανάπτυξη των παιδιών.


Ο άνθρωπος σήμερα, ή καλύτερα η ύπαρξη του ανθρώπου, έχει διχοτομηθεί, έχει σχιστεί στα δύο, και ανάμεσα σ’ αυτά τα διχοτομημένα της ύπαρξής τον χαίνει ένα χάος, που βρίσκεται ανάμεσα στην εξωτερικά αναπτυγμένη τελειότητα και την Εσωτερική αδυναμία και πτώχευση του ανθρώπου. Από το χάσμα αυτό ανεβαίνει ο φόβος, το άγχος και η αγωνία, που επισκιάζουν κατά αινιγματώδη τρόπο τον κόσμο των χιλίων ασφαλειών.


Ο αληθινός πνευματικός άνθρωπος, όχι μόνο στοχάζεται για τον εαυτό του και τους άλλους, μα και κάτι περισσότερο: δρα για τους άλλους. Όσο σοφός, όσο «ευλογημένος» κι αν είναι, άμα παραμένει αδρανής, καταντά άχρηστος. Για τους απλούς πολίτες, έλεγε θαυμάσια ο Θουκυδίδης: «Εκείνους που απέχουν απ’ τις υποθέσεις της πολιτείας, δεν τους θεωρούμε φιλήσυχους, αλλ ’ άχρηστους». Όταν λοιπόν οι απλοί πολίτες που απέχουν απ’ το χρέος τους είναι «αχρείοι», τι είναι οι πνευματικοί άνθρωποι, οι «οδηγοί», που αδρανούν; Σ’ αυτούς προπάντων εφαρμό­ζεται το περιλάλητο του Λάιμπνιτς: «Ο,τι δε δρα, δεν υπάρχει».

Ο πνευματικός άνθρωπος που δέχεται το ρόλο του ουραγού της αγέλης, που παραδέχεται να «περιαχθεί» σε κατάσταση ανδρεικέλου, που απαρνιέται το σπουδαιότε­ρο κι ευγενικότερο -μέρος της αποστολής του, παύει να είναι πνευματικός ηγέτης. Αυτοδικάζεται σε σύνεργό και σε ενεργούμενο των βιαστών ή, το πολύ-πολύ, σε αυτοηδονιζόμενο νάρκισσο...


Η ευκαιρία να έχεις στις πιο σημαδιακές ώρες της ζωής σου τη συντροφιά μιας τρυφερής φιλικής ψυχής και ν’ ακουμπήσεις με εμπιστοσύνη στην αγάπη και στην ευαισθησία της, είναι μια ευτυχία μοναδική, που πρέπει να τη νιώθει συχνά ο σημερινός άνθρωπος του στείρου περιβάλλοντος και της απογοητεύσεως. Η δυνατότητα να νιώθεις τη φιλία στο πλήρωμά της και να μπορείς να λες: «φίλου πιστού ουκ έστιν αντάλλαγμα» αποτελεί δημιουργία μιας άλλης όψεως ζωής μέσα στον κόσμο, ένα υπέροχο στάδιο ελπίδας και χαράς.


Το πέρασμα από το ζώο, την άγρια φύση και τους αγρούς, στο δομημένο άστυ και στην οργανωμένη πόλη, ας πούμε τη θεϊκή μετάβαση από την κυνηγέτιδα  Άρτεμι στην πολιάδα Αθηνά, δηλώνει με κάθε της μορφή και σε κάθε της βήμα η αρχαία ελληνική τέχνη, πρώτη αυτή εγρήγορση του ανθρώπου στον κόσμο του ελεύθερου πνεύματος. Αυτό ίσως είναι το συνοπτικό μέγιστο μάθημα του αρχαιοελληνικού βιώματος, των ανθρώπων που πρώτοι σμίλευσαν στο ξύλο, στην πέτρα και στο μάρμαρο, τη μορφή της εσωτερικής ενατένισης, συνδυασμένη με την ιδεατή πληρότητα της φυσικής ομορφιάς. Μαρτυρεί για τα λεγόμενά μου το αινιγματώδες χαμόγελο του αρχαϊκού κούρου και η ανείπωτη έκπληξη στο βλέμμα της κόρης μέσα στην πολύπτυχη φορεσιά της.


Ιδού η απαρχή της προσπάθειας για γνώση και για αυτογνωσία, ιδού το πρώτο ερωτηματικό, το για πάντα αναπάντητο, ιδού η αυγή του μυστηρίου που οδήγησε τον άνθρωπο να γίνει πλάστης αθάνατου έργου, δημιουργός δηλαδή θεών. Δάμασε η ελληνική τέχνη το ζώο πριν ανακαλύψει τον τέλειο άνθρωπο. Το συντροφικό συναπάντημα του ανθρώπου με τους θεούς διδάσκει η αρχαία αισθητική, στην προσπάθειά της να αιχμαλωτίσει την τέλεια μορφή την πάντα μετέωρη και πάντα τεταμένη προς μια ιδεατή πληρότητα, προς ένα αέναο γίγνεσθαι. Να γιατί η αρχαία τέχνη θα μένει πάντα πρωτοποριακά επίκαιρη και ζωντανή: είναι η τέχνη πυξίδα και σταθερός προσανατολισμός, αυτή που δεν γνώρισε αμηχανίες και αγνοεί τα αδιέξοδα, γι’ αυτό και εμπνέει κάθε αναγέννηση, γι’ αυτό και μένει η βάση κάθε πνευματικής παλιννόστησης προς το ουσιώδες, δηλαδή τη δημιουργία ελευθερίας.


Στο εύλογο ερώτημα, ποιες λύσεις προτείνονται για τη βελτίωση των σχολικών βιβλίων, μπορεί να αναφέρει κανείς ενδεικτικά μερικές από αυτές, όπως είναι π.χ. η παρουσίαση του πολιτιστικού παρελθόντος κάθε λαού στα σχολικά βιβλία με τρόπο, ώστε αφενός να ενισχύεται η εθνική και πολιτιστική του ταυτότητα και αφετέρου να αποκαλύπτονται στοιχεία που τον ενώνουν και όχι μόνο αυτά που τον χωρίζουν με τους γειτονικούς λα­ούς. Επίσης, προτείνεται ευρύτερο ο «αποχρωματισμός» (δηλαδή η εξουδετέρωση έντονα αρνητικών χαρακτηρισμών και εικόνων που δεν αναφέρονται στα γεγονότα αλλά στον χαρακτήρα και στον πολιτισμό των λαών ή η χρησιμοποίηση υπερβολικά αρνητικών επιθε­τικών προσδιορισμών για την περιγραφή των γεγονότων) και η σταδιακή επανασυγγραφή σχολικών βιβλίων. Για το σκοπό αυτόν προτείνεται η συγκρότηση και λειτουργία μεικτών επιστημονικών ομάδων με στόχο τη διαπίστωση των προβλημάτων και τη διατύπωση προτάσεων για τη βελτίωση των σχολικών εγχειριδίων. Άλλες προτάσεις είναι η έναρξη της συνεργασίας για τα σχολικά βιβλία μεταξύ διαφόρων χωρών σε «ουδέτερο» έδα­φος, όπως είναι η συγγραφή και χρήση ενός κοινού βιβλίου, π.χ. Λογοτεχνίας για δύο ή περισσότερες χώρες, η παράλληλη επιμόρφωση των εκπαιδευτικών και οι συχνότερες εκπαιδευτικές επαφές μεταξύ γειτονικών χωρών.


Ο σημερινός νεοέλληνας δεν κοινωνεί, δεν σχετίζεται, μόνο επιτίθεται για να κερδί­σει. Όποιος οδηγεί αυτοκίνητο στους ελληνικούς δρόμους, καταλαβαίνει του λόγου το ασφαλές: θωρακισμένος με προφυλαχτήρα και μηχανή ο εγωκεντρισμός του νεοέλληνα επιτίθεται και ο μαθητής στους συμμαθητές του για να κερδίσει προτεραιότητα βαθμού - αφού υποτάξαμε και την εκπαίδευση (από το δημοτικό κιόλας σχολείο) στο όραμα του εμπορευματικού «πτυχίου». Το ίδιο και ο πολιτικοποιημένος φοιτητής επιτίθεται στον κομματικό αντίπαλο για χάρη της ιδεολογικής υπεροχής - όχι για χάρη της αλήθειας και του συμφέροντος των πολλών. Έτσι η γλώσσα έχει πάψει να αναλύει, να ερμηνεύει, να υπηρετεί το διάλογο. Διαστρέφεται σε κώδικα επίθεσης και άμυνας, γυμνώνεται από κάθε νοηματικό πλούτο, μπλέκεται στις αμήχανες επαναλήψεις, για να καταλήξει συχνά στον κρετινισμό της βωμολοχίας που παρεμβάλλεται σε κάθε δεύτερη λέξη στο λεξιλόγιο της νεολαίας.



Να βρείτε τη συλλογιστική πορεία των παραγράφων


Τα πολλά ανοιχτά μέτωπα που κληρονομήσαμε, η αμφισβήτηση και οι τριβές εύλογα μας υποχρεώνουν σε υψηλές αμυντικές δαπάνες, δεσμεύοντας πόρους που θα μπορούσαν να διοχετευτούν στην ανάπτυξη απλόχερης εισοδηματικής και κοινωνικής πολιτικής. Η ένταση, λοιπόν, δε συμφέρει κανέναν, δεν την επιθυμεί η κοινωνία και ο λαός μας και κάνουμε ό,τι μπορούμε για τη μείωση της έντασης αυτής.


Οι ανθρώπινες δυνάμεις της αντίληψης, της κρίσης, της διάκρισης του ορθού, της νοητικής ενεργητικότητας, ακόμα και της ηθικής προτίμησης ασκούνται μόνο, όταν κάνουμε επιλογή. Εκείνος που κάνει τα πάντα, επειδή αυτό είναι το έθιμο, δεν κάνει καμιά επιλογή. Δεν εξασκείται να διακρίνει ή να επιθυμεί το καλύτερο. Οι διανοητικές και ψυχικές δυνάμεις, βελτιώνονται μόνο όταν χρησιμοποιούνται... Αυτός που επιτρέπει στον κόσμο ή στο τμήμα του κόσμου στο οποίο ανήκει να επιλέγει για λογαριασμό του το πρόγραμμα της ζωής που θα εφαρμόσει, δε χρειάζεται καμιά διανοητική δύναμη εκτός από εκείνη την πιθηκοειδή δύναμη της μίμησης. Μόνο αυτός που επιλέγει ο ίδιος το πρόγραμμά του χρησιμοποιεί όλες τις διανοητικές του δυνάμεις. 


To 1998 πουλήθηκαν 100 εκατομμύρια προσωπικοί υπολογιστές και από αυτούς εννέα στους δέκα ήταν εφοδιασμένοι με λογισμικά windows. Ως το 2005 ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι θα έχουν συνδεθεί στο Διαδίκτυο. Οι δύο αυτές διαπιστώσεις συνοψίζουν το πρόβλημα. Υπάρχει φόβος για ένα μέγα χάσμα ανάμεσα σε αυτούς που θα έχουν πληροφόρηση και αυτούς που δε θα έχουν και κυρίως υπάρχει κίνδυνος από έναν ενδεχόμενο μονοπωλιακό έλεγχο της ροής πληροφοριών.



Και ύστερα η προσγείωσή μας. Η βραχώδης πραγματικότητα, αυτό που τελικά συμβαίνει πίσω από την κλειστή πόρτα της σχολικής αίθουσας. Η γεύση του ανούσιου, η μετεωριζόμενη απάντηση στο «γιατί γίνονται όλα αυτά;», τα ξύλινα λεξιλόγια, ο διδακτισμός, ο μη αποδιδόμενος σεβασμός στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, η συχνή καταπάτηση των ουράνιων άρθρων της Σύμβασης [για τα δικαιώματα του παιδιού], αλλά και η εκ μέρους των διδασκομένων συχνά εμφανιζόμενη συλλογική σκληρότητα προς τον ενήλικο καθηγητή του. Εξυπακούεται βέβαια ότι η επίγεια σχολική πραγματικότητα δεν έχει μόνο αυτές τις αποχρώσεις. Σίγουρα υπάρχουν και στιγμές όπου ο διδάσκων και οι διδασκόμενοι απολαμβάνουν την επικοινωνία τους, σίγουρα εμφανίζονται απρόβλεπτες πτήσεις, αναφλέξεις, διαδικασίες πραγματικής μάθησης, συμπεριφορές στοργής, σίγουρα κι αυτά υπάρχουν. Η επίγεια σχολική πραγματικότητα είναι ένα χαρμάνι από τάξη και χάος όπως κάθε μικροπεριοχή της κοινωνίας μας.


Η συνηθισμένη, ωστόσο, μορφή του φανατισμού είναι αληθινά αποκρουστική. Ο φανατικός, σ’ όλες τις εποχές, είναι στενοκέφαλος και στενόκαρδος. Το οπτικό του πεδίο είναι περιορισμένο και το πείσμα του ακατανίκητο. Αγνοεί τους συμβιβασμούς, αλλ’ αγνοεί και τις καλόπιστες κ’ ευγενικές παραχωρήσεις. Φρουρός συχνά ενός δόγματος που υποστηρίζει τις εξοχότερες αρετές, όσο προχωρεί τις χάνει ο ίδιος. Γίνεται απάνθρωπος, ωμός, σκαιός, αποθηριώνεται, για να εξανθρωπίσει τους ανθρώπους. Ο φανατισμός δημιουργεί καταστάσεις βρασμού. Αλλά βρασμού από εμπάθεια, μίσος, ακόμη κ’ εγκληματική διάθεση.


Το ξεκίνημα του 21ου αιώνα μας φέρνει αντιμέτωπους με ποικίλα προβλήματα, την έκταση και τις συνέπειες των οποίων είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς. Το δεύτερο ήμισυ του 20ού αιώνα επεφύλαξε πολλές εκπλήξεις στο χώρο της ανάπτυξης των νέων τεχνολογιών και στην πρόοδο της επιστήμης. Η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας και της γνώσης έχει επιφέρει θεαματικές αλλαγές στην κοινωνική δομή και οργάνωση πολλών κρατών. Η «κοινωνία της πληροφορίας» κατέστησε αναγκαίο τον επαναπροσδιορισμό των μεθόδων και των τεχνικών της εργασίας και έθεσε σε νέα βάση το θέμα κατάκτησης της γνώσης. Σήμερα δεν έχει τόσο αξία η γνώση αυτή καθεαυτή, αφού εξελίσσεται με ταχύτατους ρυθμούς και παλιώνει προτού καν γίνει κτήμα των πολλών.


Το σχολείο δεν μορφώνει πλέον καλλιεργημένους, ευαίσθητους και υπεύθυνους πολίτες, αφού λειτουργεί με δασκάλους που έχουν μεταβληθεί σε απλούς «διδάσκοντες», κοινωνικά και μισθολογικά υποβαθμισμένους, οι οποίοι έχουν απογοητευθεί ή έχουν κουραστεί να μιλούν για αξίες. Λειτουργεί επίσης με ένα γραφειοκρατικό εκπαιδευτικό σύστημα που αφαιρεί κάθε πρωτοβουλία και ικμάδα, επιβάλλοντας να μεταδίδονται πληροφορίες και ξηρές γνώσεις, οι οποίες δεν αποσκοπούν στην καλλιέργεια τής προσωπικότητας τού μαθητή παρά μόνο σε πιθανή επιτυχία του στις Εισαγωγικές Εξετάσεις, αφού άλλωστε αυτό είναι και το κατ' εξοχήν ζητούμενο μαθητών, γονέων και κοινωνίας. Μέσα και γύρω από το σχολείο όλο και περισσότερο αναπαράγεται η βία κατ' απομίμηση της κοινωνικής βίας που υπερπροβάλλεται από την Τηλεόραση (ιδίως στις τηλεοπτικές ταινίες). Τα Πανεπιστήμια, αφημένα στην τύχη τους θεσμικά, οικονομικά, διοικητικά, απαξιώνονται, βάλλονται, υποβαθμίζονται, με συσσωρευμένα προβλήματα και με νομοθετικές ρυθμίσεις ή προτάσεις λύσεων, άτολμες, επιδερμικές από ανθρώπους που αγνοούν ή δεν μπορούν να συλλάβουν τα πραγματικά προβλήματα των Πανεπιστημίων και που αφελώς προτείνουν διάφορα «ματζούνια» (όπως η πανάκεια των ιδιωτικών Πανεπιστημίων), με τη στήριξη προσώπων που τα ενώνει με τους προτείνοντες ένα κοινό χαρακτηριστικό: η πλήρης άγνοια των θεμάτων που κρίνουν, συζητούν ή σχολιάζουν. Αποπροσανατολισμένες ομάδες φοιτητών, με σύγχυση εννοιών και αδυναμία λογικής επεξεργασίας των θεμάτων, συνεχίζουν στο Πανεπιστήμιο πρακτικές ανωριμότητας των μαθητικών χρόνων, με αιτήματα που συχνά είναι περισσότερο «ξύλινα συνθήματα» παρά διεκδικήσεις ουσιαστικής, απαιτητικής, ποιοτικής Παιδείας. Συνεπώς, εύκολα διαπιστώνει κάποιος ότι η Παιδεία στην εποχή μας διέρχεται δεινή δοκιμασία.



Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα για την πορεία των δικαιωμάτων του ανθρώπου αποτελεί σήμερα η αμφισβήτηση τους από μη δυτικούς πολιτισμούς. Τα δικαιώματα του ανθρώπου βρίσκονται αντιμέτωπα με την υποψία ότι αποτελούν δυτικό ιδεολόγημα, έκφραση δυτικής ατομικιστικής εκδοχής και εμπειρίας της ελευθερίας. ∆ιατυπώνεται η άποψη ότι η ∆ύση προσπαθεί να επιβάλλει στο μη δυτικό κόσμο τις αξίες της με τη μορφή των δικαιωμάτων του ανθρώπου, ότι θέλει να εξαγάγει τα ιδανικά της όπως τα βιομηχανικά της προϊόντα. Με την πρόταση της ∆ύσης, να θεωρούνται τα δικαιώματα του ανθρώπου «μέτρο του πολιτικού ανθρωπισμού», εκφράζεται ο δυτικός πολιτικός και πολιτισμικός ιμπεριαλισμός.




Ενεργητική – Παθητική Σύνταξη

Διαγράφει ο τεχνίτης τα πλαίσια μιας πάντα ευνομούμενης και ισορροπημένης πολιτείας.



Δάμασε η ελληνική τέχνη το ζώο πριν ανακαλύψει τον τέλειο άνθρωπο.



Είναι ανάγκη οι δημόσιες θέσεις να στελεχωθούν με ανθρώπους που διαθέτουν κατά κύριο λόγο πνευματική και ηθική συγκρότηση και κατόπιν εμπειρογνώμονες και τεχνοκράτες.



Η λογική ικανότητα του ανθρώπου και η λεκτική της ένδυση αποδίδονται με τον όρο λόγος.



Όταν μια πολιτισμένη κοινωνία συγκλονίζεται από κάποια κρίση ο άνθρωπος, άλλοτε συνειδητά και άλλοτε από ένστικτο καταφεύγει στο βιβλίο.




Τα προϊόντα, οι επιγραφές, η ορολογία ολόκληρων κλάδων επιχειρήσεων, ο κινηματογράφος πιστοποιούν τη γλωσσική μας εξάρτηση από ξένα κέντρα αναπτυγμένων βιομηχανικά χωρών.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου